Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιήματα-Τραγούδια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιήματα-Τραγούδια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2013

Τραγούδια για τη θάλασσα

Δίπλα στη θάλασσα 

Στίχοι:  
Κώστας Καρτελιάς
Μουσική: 
Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη


Δίπλα στη θάλασσα θα μείνω για να ανοίξω
έναν ορίζοντα στο βάθος της ψυχής
Δίπλα στη θάλασσα- Οδύσσεια 2007

και μια φωτιά μέσα στο στήθος μου θα κλείσω
για να `χω ένα σημάδι επιστροφής
σε μιαν Ιθάκη που θα πρέπει να γυρίσω
μ’ ένα ταξίδι μιας ολόκληρης ζωής.

Τρομάζω την οργή του Ποσειδώνα
φοβάμαι των ανέμων το θυμό
κρυώνω μοναχός μεσ’ το χειμώνα
μα σ’ αγαπώ κι έχω από κάπου να πιαστώ.

Ένα σεντόνι να κεντήσεις να το στρώσεις
όταν γυρίσω να ξαπλώσουμε μαζί.
Μ’ ένα σου βλέμμα ότι πέρασα να νιώσεις
να ημερέψει η αγριάδα στην ψυχή
Κι αν κοιμηθώ, την αγκαλιά σου να μου δώσεις
Μη με ρωτάς, δεν έχουν τέλος ούτε αρχή.








Θάλασσα μάγισσα 


Στίχοι 
Κώστας Καρτελιάς
Μουσική:  
Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη


Θάλασσα μάγισσα
Θάλασσα μάγισσα-Οδύσσεια 2007

πόσο σ’ αγάπησα
Μάνα μου εσύ κι εγώ παιδί σου
Του χρόνου η αρχή
αόρατη κλωστή.
Μοίρα που μ’ έδεσε μαζί σου

Κι όλο κοντά σου θέλω να `μαι
να μην ξεχνάω να θυμάμαι
πως θα ρθει η στιγμή
να φανεί πανί
κι έτοιμος να φύγω πρέπει να μαι.
Κι όλο κοντά σου θέλω να `μαι
να μην ξεχνάω να θυμάμαι
σ’ άπατα νερά
σ’ άγνωστα νησιά
που τα χρόνια εκεί αλλιώς μετράνε.

Θάλασσα μάγισσα
πάρε με μακρυά
εκεί ως που το μάτι φτάνει
εκεί που ο ουρανός
φιλάει το πέλαγο
κι ο ήλιος κόκκινο το βάφει.







Ναυαγός


Στίχοι 
Κώστας Καρτελιάς
Μουσική:  
Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη


Ναυαγός- Οδύσσεια 2007
Αχ, θάλασσά μου όταν ξυπνάς
στου φεγγαριού τη χάση
να με κουνάς ανάλαφρα
ίσκιος να μη πιάσει
γιατί είν’ ο ύπνος μου βαρύς
απ’ όσα έχω περάσει.

Μέρες τα κύματα μετρώ
νύχτες τα ημερεύω.
Φυσά βοριάς φυσά νοτιάς
κι εγώ τα ταξιδεύω
να βρω λιμάνι να σταθώ
νησάκι να κατέβω.

Αχ, θάλασσά μου που μιλάς
των κοχυλιών τη γλώσσα
πάρα από με τα βάσανα
και κάν’ τα μοιρολόγια
γιατί τον πόνο της καρδιάς
δεν τονε λένε λόγια.






Αν δεις καράβι να περνά

Παραδοσιακό Μαρινιάνικο τραγούδι της Κύμης

Αν δεις καράβι να περνά στης Oχτονιάς τον κάβο
βγάλε το μαντηλάκι σου και κάνε μου σινιάλο.

Θάλασσα πλατιά, κακούργα ξενιτιά.

Της θάλασσας τα κύματα έρχονται ένα ένα
μα τα δικά μου βάσανα έρχονται μαζεμένα.

Τη γλυκιάν αυγή, να σ’ έβρω μοναχή






Το βίντεο που ακολουθεί είναι από την εκπομπή "Μουσικό Οδοιπορικό με τη Δόμνα Σαμίου-Εύβοια Κύμη. 
Η Ασυνού Μπούνια με παρέα γυναικών τραγουδά Μαρινιάνικα τραγούδια και συγκεκριμένα το Αν δεις καράβι να περνά. Τα Μαρινιάνικα είναι τραγούδια με ξεχωριστή παράδοση στην Κύμη με ναυτικό ή ερωτικό περιεχόμενο.






Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2013

Ποιήματα για τη θάλασσα




Η ψαρόβαρκα

Ἔρχετ᾿ ἡ ψαρόβαρκα, ἔρχεται ὁλοΐσια 

πέρα ἀπ᾿ τὸν Ἀσπρόπυργο κι ἀπ᾿ τὰ Πετρονήσια 
σὰ νεράιδα ἀφρόπλαστη, νύφη φτερωτή, 
τὴ χαϊδεύει ὁ μπάτης· 
μύρια πλούτη ἀτίμητα στὴν ποδιὰ κρατεῖ, 
ζηλευτὰ προικιά της.


Ἔρχετ᾿ ἡ ψαρόβαρκα χρυσοστολισμένη, 

ἔρχεται ἀσημόζωστη καὶ ροδοντυμένη, 
τοῦ πελάου ἀρχόντισσα βεργολυγερή, μὲ πολλὰ καμάρια· 
πλούτη καὶ στολίδια της ἔχει καὶ φορεῖ 
τοῦ γιαλοῦ τὰ ψάρια!



                                                                                                                   Γιώργος Δροσίνης 







Γαλήνη

Μὴν τὴν ζητᾷς τὴν Εὐτυχία

Στὴν τρέλλα καὶ στὴν παραζάλη.
Στὴ σιγαλιά, στὴν ἡσυχία,
Ἐκεῖ θὰ βρῇς τὴν Εὐτυχία
Πάναγνη, ἀμόλυντη, μεγάλη.


Ἡ θάλασσα ἡ γαληνεμένη

Τὴν Εὐτυχία ζωγραφίζει:
Ἥμερη, ἀσάλευτη ἀπομένει,
Κι' ἀμίλητη, γαληνεμένη,
Ὁ ἥλιος τὴ χρυσοφωτίζει.




Γ. ΔροσίνηςΓαλήνηΆπαντα Ποίηση (1888−1902),

 α΄ τόμος, επιμ. Γ. Παπακώστας, Αθήνα, Σύλλογος προς
 διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων, 1995, σ. 557






Θαλλασινά τραγούδια

Γλυκά φυσά ο μπάτης,
η θάλασσα δροσίζεται,
στα γαλανά νερά της
ο ήλιος καθρεφτίζεται·
και λες πως παίζουν μ’ έρωτα
πετώντας δίχως έννοια
ψαράκια χρυσοφτέρωτα
σε κύματ’ ασημένια.


Στου καραβιού το πλάι
ένα τρελό δελφίνι
γοργόφτερο πετάει
και πίσω μάς αφήνει.
και σαν να καμαρώνεται
της θάλασσας το άτι 
με τους αφρούς του ζώνεται 
και μας γυρνά την πλάτη.


Χιονοπλασμένοι γλάροι,
πόχουν φτερούγια ατίμητα
και για κανένα ψάρι
τα μάτια τους ακοίμητα,
στα ξάρτια τριγυρίζοντας
ακούραστοι πετούνε
ή με χαρά σφυρίζοντας
στο πέλαγος βουτούνε.


Και γύρω καραβάκια
στη θάλασσ’ αρμενίζουν
σαν άσπρα προβατάκια
που βόσκοντας γυρίζουν
με χαρωπά πηδήματα
στους κάμπους όλη μέρα,
κι έχουν βοσκή τα κύματα,
βοσκό τους τον αέρα.


                              Γιώργος Δροσίνης
Λ. Πολίτη, Ποιητική Ανθολογία, τόμ. 6, Δωδώνη








Η θάλασσα και τα ποτάμια


Πῆγαν τὰ ποτάμια

παραπονεμένα
κι εἶπαν τῆς θαλάσσης:
Φέρνομε σ᾿ ἐσένα
ὅλα μας τὰ πλούτη,
ὅλη τη χαρά μας,
ὅλη τη ζωή μας,
ὅλα τὰ νερά μας.
Καὶ γιὰ πληρωμή μας
σὺ τί μᾶς χαρίζεις;
Παίρνεις τὰ νερά μας
καὶ μᾶς τ᾿ ἁρμυρίζεις!

Καὶ τοὺς εἶπ᾿ ἐκείνη:

Πῶς μπορῶ ν᾿ ἀλλάξω;
Τὰ γλυκὰ νερά σας
πῶς νὰ τὰ φυλάξω;
Εἶμ᾿ ἀπὸ τὴ φύση
ἁρμυρὴ πλασμένη
Κι ἁρμυρὸ κοντά μου
κάθε τί θὰ γένει.
Τὰ παράπονά σας
πάνε στὰ χαμένα.
Θέτε τὸ καλὸ σάς;
φεύγετ᾿ ἀπὸ μένα.



                                      Γεώργιος Δροσίνης (1859-1951)